Ceplerime sıkıştırdığım şiirleri avuçlarımda taşıyorum şu sıralar.

İhtiyacim var onlara “insan, insanın utancıdır” sözü bu denli çivilenmişken zihnime.

Ne zaman insana dair umutlar beslesem, koca bir hayal kırıklığı karşılıyor beni eşikte.
Sevmiyorum 21.yy’ı, bilimin nihai açıklamaları ise umrumda dahi değil. Nefret etmeye başlıyorum televizyon denen zımbırtıdan , kadın cinayetleri çarpıyor son zamanlarda gözüme.
Erkeğin, kadına , kadın özgürlüğüne bu denli kanlı ve vahşice el koyabilmesi…
Sığınıyorum Cemal Süreya ya , çok sinirlendiysem Can Yücel in küfürleri bir nebze rahatlatıyor beni.
Onlardan öğreniyorum kadının değerini.
Dizeler kemiriyor beynimi, başlıyor Cemal Süreya, başlıyor söylenmeye:
“Bir kadını ortadan ikiye böl
Yarısı anne
Yarısı çocuk
Yarısı sevgili
Yarısı aşk”
Utanç duyuyorum,utancınızla utanmaya devam ediyorum.
Nazım’a  dönüyorum yüzümü
“Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal , ne vebal
O benim kalbim , bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim, hayat arkadaşımdır.” sözleri azarlar gibi çarpıyor suratıma.
Sıyrılmak istiyorum 21.yy’ın kıymet bilmezliğinden.
BU GÖNDERİYİ ARKADAŞLARINLA PAYLAŞMAK İSTER MİSİN?